جنبش‌های سیاسی و مدنیِ پایدار تنها بر خشم، امید یا نمادهای هویتی استوار نمی‌مانند؛ آن‌ها برای پژوهش، ارتباطات، امنیت، سفر، برگزاری نشست، حمایت از آسیب‌دیدگان و تربیت نیروی متخصص به منابع مالی و سازمانی نیاز دارند.